17-02-04

zo, de tentoonstelling in Mol is al weer achter de rug... gi

zo, de tentoonstelling in Mol is al weer achter de rug... gisteren al een deel van de werken teruggehaald... Een tentoonstellng opzetten is altijd een boeiend avontuur, het denkwerk vooraf, de hele opbouw tot een boeiend geheel, de dialoog met de omgeving... ik doe het graag en hou het ook graag allemaal zelf in handen, van het maken van het spieraam, het opspannen van het doek, het proces van wording is meer dan alleen het schilderen zelf, het gaat steeds verder, zo ook tot het opzetten en opbouwen van een tentoonstelling met een aantal werken, meestal enkel van mezelf (ik doe vnl solo-tentoonstellingen), soms ook samen met werk van andere kunstenaars,. En als (een deel van) de werken dan na een tentoonstelling terug naar huis keren heb ik altijd een blij en opgelucht gevoel. Het einde van een tentoonstelling heeft natuurlijk ook iets droef, de tentoonstellng op zich was een boeien werk, de ruimte is nadien altijd zo leeg... Maar toch ben ik altijd zo blij als ik met mijn werken terug thuis ben, ze terug een plekje in het atelier kan geven, in de orangerie, of ergens in huis, tot op zolder of in onze 'schattenkelder' waar ik vnl het werk van de voorbije jaren bewaar...
 
de tentoonstelling in Leuven loopt nog een hele poos verder tot pasen ergens... maar intussen zit ik ook al te broeden op de héél kleine tento die ik in april bij Bert in Berta Roses zal brengen... Ik hielp Bert bij het opstarten van zijn boeken-en-kunsthoekje, schilderde de ruimte, tot s'nachts voor de opening stonden we nog op straat voor zijn deur de toog in elkaar te flansen, tot ongenoegen van een onverdraagzame antwerpse vl blokker die vond dat ons creatief werk zijn aandacht van zijn teeveegegaap verstoorde, ja er kwam even slijpwerk met de slijpschijf aan te pas... t waren mooie momenten Bert, daar in t kramiekelige hoekhuis, en we hebben er iets tofs van gemaakt, met mijn verfkes en jouw boeken en véél inzet... intussen, en zo lang bestaat Bert's boekenhoekje nog niet, intussen lijkt het kleine broeinest van Bert toch al een stevige reputatie verworven te hebben bij de kenners van schoon en letteren... in april kom ik het nest nog eens opfleuren...
 
toen ik vanmorgen mijn kids naar school bracht reed ik binnendoor, het kleine weggetje tussen de velden lag er prachtig bij te blinken: de mist veegde al wat het oog storen kon resoluut weg en enkel dat smalle weggetje met de in het wit aarzelende bermen bleven over... wat kunnen die mistige ochtenden van februari mooi zijn, mooi in het vooruitzicht van de lente met zijn even mistwitte bloesems... In mijn tuin staat een imposante oude kerselaar, in de lente tooit die zich gedurende enkele dagen in zo'n overweldigend wit kleed van bloesems... misschien vind ik tijd en energie om op dat moment nog een feest te geven in Dikkelvenne zodat zo veel mogelijk vrienden kunnen meegenieten van dat indrukwekkend en tegelijk ook zo fragiel schouwspel...
ik kan de lente al ruiken...

01:06 Gepost door gert van | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

eindelijk! hier kijk ik al jaren naar uit! cool!!!
schilder en schrijf, liefste Grt, dan maak je iedereen gelukkig!
en rijd paardje, natuurlijk, ook eens met mij!

Gepost door: saskia | 23-02-04

De commentaren zijn gesloten.